زمان خداوند، زمان انسان ماهیت زمان و نسبت آن با خداوند از منظر قدیس آگوستین

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری فلسفه دانشگاه ادیان و مذاهب

2 دانشگاه ادیان و مذاهب. دانشکده فلسفه

چکیده

این مقاله نخست به واکاوی نگاه آگوستین الهیدان ومتفکر قرون وسطایی به موضوع زمان می‌پردازد و اثبات می‌کند که از منظر آگوستین ماهیت زمان، ماهیتی ذهنی است؛ نه عینی. تبیینی که او از امتداد زمان در فصل یازدهم کتاب خود "اعترافات" ارائه می‌دهد این است که در واقع ذهن ماست که با توجه به گذر زمان، برای زمانِ حال امتداد را تصور می‌کند. به باور آگوستین واقعیت این است که آنی که می‌آید و آنِ پیشین را معدوم می‌کند، امتدادی ندارد. طولانی بودن یا کوتاه بودنِ آینده نیز چیزی جز انتظار ما نیست که ذهن، آن را به زمان نسبت می‌دهد.پس از اثبات ذهنی بودن زمان، جایگاه زمان در الاهیات و نیز ارتباط زمان با خداوند از دیدگاه آگوستین مورد بررسی قرار می‌گیرد. با توجه به نفی عینیت زمان، آنچه برای انسان به عنوان زمان مطرح است، برای خداوند مطرح نیست و از این رو خداوند بر زمان انسان مقدم است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات